Dr n. med. Ryszard Maranda - Specjalista Urolog

Gabinety urologiczne w Tuszynie i Łodzi

Centrum Urologii Maranda sp.j.

Tuszyn ul. Polna 16/20
(Na terenie Kliniki Inventiva - Tuszyn
telefon kontaktowy: 665 303 630
wtorek, środa i piątek: 15.30 - 19.00

Gabinet Urologiczny

Łódź ul. Brzechwy 7 A
(I piętro) na terenie Remed –Rehabilitacja sp. z.o.o
telefon kontaktowy: 665 303 630
poniedziałek, czwartek: 15.30 - 19.00

Konsultacje po uprzednim ustaleniu terminu wizyty
pod numerem tel. 665 303 630
od poniedziałku do piątku w godzinach 10.00 - 18.00

Śródmiąższowe zapalenie pęcherza - Leczenie

Email Drukuj

Spis treści

 

Leczenie

Leczenie w śródmiąższowym zapaleniu pęcherza można z grubsza podzielić na ogólnoustrojowe, miejscowe-dopęcherzowe oraz chirurgiczne.

Stosowanie sterydów i niesterydowych środków przeciwzapalnych może mieć wpływ na zmniejszenie dolegliwości, jednak stopień odpowiedzi na leczenie bywa bardzo różny. Podskórne stosowanie heparyny, która ma działanie antyhistaminowe i antydegranulacyjne w stosunku do komórek tucznych zarzucono na rzecz stosowania dopęcherzowego.

Stosuje się inne preparaty antyhistaminowe np. Ketotifen. Elmiron ( wielosiarczan sodowy pentosanu), który jest glikozoaminoglikanem, jest podawany zarówno doustnie, jak i dopęcherzowo. Teoretycznie jego działanie polega na odtwarzaniu uszkodzonej warstwy GAG. Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina ) mogą mieć korzystny efekt w CI poprzez swoje działanie przeciwbólowe i antyhistaminowe. Heparyna stosowana dopęcherzowo ma mieć podobne działanie jak Elmiron.

Skromne doświadczenia autorów tej pracy w stosowaniu wlewek z heparyny nie są zbyt zachęcające. Spośród ponad 20 pacjentek tylko u jednej udało się uzyskać dobrą, utrzymującą się przez dłuższy czas odpowiedź na leczenie. Podobnie krytyczne oceny można spotkać w literaturze.

Objecujące wyniki uzyskiwano stosując ostrzykiwanie zmian w pęcherzu Orgoteiną, jednak preparat wycofano z rynku ze względu na kilka śmiertelnych powikłań po jego stosowaniu.

Ustaloną pozycję wśród leków stosowanych dopęcherzowo ma dwumetylosulfotlenek DMSO. Mechanizm jego działania nie jest znany. Wstępne doniesienia o stosowaniu Capsaiciny, preparatu blokującego zdemielinizowane włókna C odpowiedzialne za nadreaktywność wypieracza pęcherza, są zachęcające jednak obejmują grupę zaledwie 5 pacjentów. Bardzo zachęcające wyniki osiągnięto stosując dopęcherzowe wlewki z BCG. W dwóch badaniach leczono 28 ( odpowiednio 15 i 13) osób uzyskując 60 i 67 % dobrych i długotrwałych odpowiedzi na leczenie.

Znanym od lat trzydziestych sposobem na przejściowe złagodzenie objawów CI jest jego mechaniczne rozszerzenie w znieczuleniu ogólnym. Zaleca się również pacjentom autotrening polegający na stopniowym wydłużaniu okresów pomiędzy mikcjami.

Próby chirurgicznego leczenia bólu związanego z CI poprzez przecięcie dużych pni nerwowych mają w chwili obecnej raczej znaczenie historyczne. Podobnie zarzucono metodę odnerwienia  na poziomie ściany pęcherza tzw. cysto-cystoplastykę zaproponowaną przez Turner –Warwicka, ponieważ dawała ona nawroty dolegliwości po kilku latach.

Liczne doniesienia potwierdzają przydatność enterocystoplastyki w leczeniu śródmiąższowego leczenia pęcherza. Wykorzystywano różne techniki operacvyjne i różne odcinki jelita. Ostatnie doniesienia Linna i Hohenfellnera porównujace wyniki po cystectomi supra i subtrigonalnej wskazują na skuteczny efekt przeciwbólowy operacji, ale lepszy wynik funkcjonalny w przypadku pozostawienia trójkąta.

Nasze własne doświadczenia obejmujące grupę ponad 30 pacjentów, u których pęcherz usunięto ponad trójkątem, a następnie wykonano ileocystplastykę są również zachęcające. Powikłania odległe obejmują trudności z opróżnianiem pęcherza wymagające samocewnikowania i powstanie odpływów pecherzowo- nerkowych. Obserwujemy je u około 10 % chorych leczonych tą metodą.

Jak widać wokół śródmiąższowego zapalenia pęcherza nadal pozostaje wiele niejasności. Najgorsze jest to, że nie ma w pełni skutecznych leków, a większość środków stosowanych na zasadach empirycznych ma bardziej działanie objawowe i paliatywne, niż przyczynowe. Ponad to nie ma skutecznej metody na rozróżnienie chorych, którzy odnieśliby korzyść z leczenia zachowawczego od grupy pacjentów, u których efekty przyniesie jedynie skuteczne, ale dość skomplikowane leczenie chirurgiczne. Dlatego, zanim problem znajdzie w końcu swoje rozwiązanie, jeszcze wielu cierpiących na cystitis interstitialis przejdzie długie i nieskuteczne leczenie zachowawcze, zanim trafi na salę operacyjną.

O mnie Śródmiąższowe zapalenie pęcherza